Petra Vos: werkreis naar LA

Achter elke goedlopende B&B zit een businessplan! In mijn situatie is dat gebaseerd op de kunst afkijken. Anders gezegd… Beter goed gejat dan slecht bedacht. Mijn jongste dochter wil in 2018 heel graag naar Amerika. In de rol van mijn trouwe schoonmaakhulp stelt ze een bedrijfsuitje voor naar LA. “Als we daar allerlei verschillende B&B’s boeken, kunnen we research doen” stelt ze voor. Wat een goed idee! Het lukt me ook nog eens om aan goedkope tickets te komen. Echt leuk dit! Mijn dochter is lekker op dreef en boekt geheel naar eigen inzicht een aantal geschikte B&B’s verdeeld over Los Angeles.” De 1e doe ik lekker dicht bij het vliegveld, Mam. Dan hoeven we na 14 uur vliegen niet meer zo ver te rijden” besluit ze kordaat. We gaan voor het eerst buiten Europa. Dat is al een avontuur op zich. Bij de tussenlanding in Houston, Texas is er iets mis met mijn paspoort en ik word door een bully police officer uit de rij gehaald en aan mijn arm ergens naar toe geleid. Mijn dochter loopt ongerust achter me aan. “’Wat gebeurt er nou? ”vraagt ze. “Ik heb geen idee, misschien denken ze aan identiteitsfraude? “ vraag ik me hardop af. Uitleg krijg ik niet. Ik word hardhandig in een kamer geduwd. Ik zie allerlei trieste figuren op bankjes tegen de wanden zitten. Wat is dit? Mijn dochter mag niet mee naar binnen, ik zie nog net haar verschrikte gezicht als de deur dicht slaat. Angstig neem ik plaats tussen de andere criminelen. Sommigen zien er echt niet prettig uit. Wat zullen het zijn denk ik, bolletjesslikkers, drugskoeriers? Ik mag ook niet eens op mijn telefoon. Ik stuur vlug een appbericht of dochterlief de koffers vast gaat ophalen zodat we hopelijk de vervolgvlucht halen. “Put it away or I ll take it from you” wordt mij toegesnauwd. Gelukkig heb ik net gelezen dat ze de koffers al heeft. Na een half uur peentjes zweten, word ik vrijgelaten zonder dat het me duidelijk is geworden waar ik van verdacht wordt. ” We moeten rennen, Mama” hoor ik. Ook dat nog, van de ene ellende naar de andere! Vraag niet hoe maar we halen de vlucht. Enkel en alleen omdat deze een half uur vertraging heeft. Enigszins tot rust gekomen, stappen we uit op LAX, het vliegveld van LA. So far so good. Opgewekt halen we de huurauto op. Over een kwartier zijn de bij de B&B, fantastisch vooruitzicht! Als je nog nooit eerder in LA gereden hebt, is het even wennen aan de geldende verkeersregels. Die ik overduidelijk niet allemaal ken. Right lane, must turn right! Klinkt goed totdat je ontdekt dat je eraf moet! En niet meer onderweg bent naar je B&B maar in een afgrijselijke 5-baans verkeerstroom. Op een freeway! Niks free aan, je wordt gedwongen om heel hard mee te rijden, van baan wisselen ho maar. Met afwisselende paniekaanvallen van ons beiden lukt het mijn dochter om ons uit die verkeershel te loodsen. Een uur later zijn we eindelijk bij de B&B in El Segundo, vlakbij het strand. En we zijn nog heel! Daar is het geweldig! Les 1 tijdens onze research is dat je als gast geen gebruik van de keuken mag maken. Ik vind het eerst weinig gastvrij. Maar je hebt wel een eigen magnetron, koffiezetter, waterkoker en minifridge op je kamer. Met daarin allerlei lekkere versnaperingen zoals vruchtenyoghurt, chocoladereepjes, allerlei softdrinks, zoete Amerikaanse koeken en wat fruit. Wel krijg je een eigen badkamer. Daar heeft iedere B&B er verschillende van. Een echt hoogtepunt is de ijsblokjesmachine die ze overal hebben staan in alle B&B die we bezoeken. Downtown LA zitten we in een soort yogahotel met matrassen op de grond en overal stof. Geen badkamer en geen keuken. Wel een wc en douches op de gang. Het blijkt een hostel te zijn. Wel een goede sfeer! Echt zen. In de Hollywood Hills hebben we ook een prachtige accommodatie met schitterend uitzicht over LA. Dat uitzicht dat je in al die Hollywoodfilms ziet! We maken ook een fantastische hike naar het Hollywood Sign, echt een belevenis! Het lukt mij ook nog om in 10 dagen 4 verkeersboetes te krijgen met de huurauto voor allerlei zaken die in Nederland gewoon mogen…Ik besluit om die niet te betalen. Er zijn grenzen aan wat je als toerist kan verdragen.