Albanië deel I
We vliegen met Wizz Air Malta, een zeer goedkope maatschappij. Ik kende ze niet. Ik heb deze roadtrip naar Albanië en Noord Macedonië tot in de puntjes voorbereid en stap opgewekt het vliegtuig in.
Mijn reisgenoot, van nu af aan A genoemd, zit de hele tijd alles met KLM te vergelijken. In die zin dat hij alles opnoemt wat Wizz Air niet heeft en KLM wel.
“Wat een verschil met KLM” hoor ik de hele tijd. “KLM is veel minder lawaaiig” zo begint hij. “Veel te weinig stewardessen, het cabinepersoneel is nog niet droog achter de oren. Er is ook geen digitaal scherm waarmee je de vlucht kunt volgen” wordt er gemopperd. We zitten helemaal vooraan met extra beenruimte. Echt een aanrader! Dat is wel geld waard. Dit heb ik dit als een van de vele mogelijke extra’s bijgeboekt. Je moet oneindig door allerlei opties heen klikken als je online boekt. Het is ontzettend goed opletten dat je niet per ongeluk een totaal overbodige dure service bijboekt. Vooraan zittend kunnen we goed zien hoe summier en sober alles toegaat in dit vliegtuig. De huiskleuren van Wizz Air zijn zwart en roze. Het personeel draagt geen gelikte pakjes maar een roze-zwarte polo met daar onder een vermoedelijk eigen zwarte broek. Ook de dames. Dit is bij KLM uit den boze!
Af en toe gaat er, geheel in de lijn met de huisstijl, een roze plisségordijntje dicht. Zo’n gordijntje dat je op een theaterpodium wel eens ziet. Dan voert de steward of stewardess van dienst daar wat uit dat wij blijkbaar niet mogen zien. In iets dat voor een keukentje doorgaat. “Striptease” roept A lollig!
We bestellen koffie en thee. Dat kost maar 7,70 euro. Dat valt mij mee. “Dat zit bij KLM bij de prijs inbegrepen” hoor ik mompelend naast me.
“De koffie is vast op Albanese wijze bereid” merk ik op. Op de deksel zit een soort zeefje, daar moet de koffie doorheen voordat je die opdrinkt zodat de prut in de beker blijft. Aha, dit is vernuftig. Ik neem een slokje, het is werkelijk niet te drinken. Als ik aan het onderzoeken ben hoe dit komt en het deksel van de beker trek, komt er onmiddellijk een steward aan die zegt “you must leave the lid on the cup”
Bijzonder dit! Ook bijzonder vies!
Tegen het einde van de vlucht als er tientallen mensen voor vlak voor onze neus naar het toilet zijn geweest, krijg ik nog te horen “Volgens mij hebben de stewardessen van de KLM ook een eigen toilet” Er wacht ons nog een vervelende klus. Het ophalen van de huurauto. In het verleden heb ik daar slechte ervaringen mee gehad. Ze proberen je altijd nog een dure extra verzekering aan te smeren. Zo ook nu weer. Ik leg vriendelijk uit dat ik mij in Nederland al verzekerd heb. Zo makkelijk kom ik er niet vanaf. Op een gegeven moment staan er 3 vriendelijke Albanese mannen voor me. Om mij uit te leggen dat als het mis gaat ik alle schade zelf moet voorschieten. Het mogelijk ook niet terug krijg. Zij hebben een verzekering die echt veel beter is. Ik houd voet bij stuk en zeg “I have insurance, it is okay, please give me the car.” Nu zeggen ze dat ik met mijn creditcard moet betalen. Wat een bullshit. Ik heb de autohuur en de verzekering in Nederland al betaald met mijn creditcard. Maar ze geven me de auto niet mee. Zuchtend pak ik mijn creditcard. Die werkt niet, code incorrect. A zit lekker op het stoepje in de zon en denkt dat ik het wel fix. Na wat extra pogingen haal ik bakzeil. Ik neem hun verzekering, dubbel zo duur en ben nu dubbelverzekerd. Bij hun verzekering is de creditcard ineens niet nodig. Wetende dat ik opgelicht maar machteloos ben, nemen we de huurauto in ontvangst. Een kleine domper. Maar weer gauw vergeten. We rijden naar de B&B in Tirana, de hoofdstad van Albanië. Wat een bijzonder land is dit! In Tirana aangekomen navigeer ik naar de B&B. Deze zit in het centrum. We worden over de markt gestuurd, werkelijk waar. Maar we kunnen ook niet terug, het straatje is veel te nauw. We laveren tussen de marktkraampjes door. We duwen een net met voetballen weg met onze spiegel. Jurken over de voorruit. Wat gênant om dit als toerist te doen! Maar de mensen verblikken of verblozen niet. Ze zijn nog behulpzaam ook en halen de jurken aan de kant. Gierend van het lachen komen we aan bij de B&B. Wat een heerlijk chaotisch land is dit. De mensen zijn relaxed, geen getoeter, geen kwade gezichten. Het is nu al leuk!